(Daisy, het is officieel de hond van mijn vader, maar heb haar altijd als mijn hond beschouwt omdat ze geregeld bij mijn moeder en mij kwam logeren, omdat we weten dat zei dat leuk vind, en wij vinden het gezellig en ze was gewoon heeeeeeeeeel veeeeeeel bij ons maar dan ook heel veel) vanaf de 1e dag hadden wij een band, je kwam uit het Asiel waar niemand je ophaalde en je al 2 jaar zat! Meteen de 1e dag had je mijn hart al gestolen. Soms zag ik je een tijdje niet als ik niet bij papa langsging, en als we elkaar dan weer zagen was je zo blij omdat je wist dat ik altijd wat lekkers voor je mee had, en ik je weer mee op pad nam!!!
Vorige week zondag nog met mama naar het bos geweest,
Vorige week maandag nog met meegeweest naar Havelte, het bos en de speeltuin,
Dinsdag nog met ons meegeweest op de boot in Giethoorn,
En woensdag nog meegeweest naar het strand, je hield ons maar in de gaten, altijd lette je op ons, zo trouw, zo trouw, zo trouw, met geen pen te beschrijven.
En een week later, ben je er niet meer.
Je was al wel wat minder, dat zagen we ook, maar we dachten je bent even niet lekker, je wordt oud… zo gaat dat vaak.
Maar een aantal maanden terug hebben wij je laten opereren van een vreselijke tumor onder je buik, toen die was weggehaald was je weer helemaal de oude en een paar maanden later zo snel ineens van de een op de andere dag ben je er niet meer.
Maar ondertussen was de kanker verder uitgezaaid in het lichaam, wat nu blijkt.
Zondag wou je de auto niet meer uit toen we in het bos waren, nu was het echt genoeg geweest want dit is onze Dasiy niet, onze Daisy wil altijd mee naar het bos, die wil rennen, die wil lekker spelen. Toen wisten we dat er iets echt niet goed was, en hebben we de dierenarts gebeld, maandagochtend ben je met mama mee gegaan na de dierenarts.
Hij liet al vrij snel weten dat het niet goed was en dat je achteruit bent gegaan.
Je kon de ontlasting niet meer kwijt, omdat er iets in je darm zat, en je gaf de laatste dagen over. De dierenarts heeft je 2 prikken gegeven, één voor het overgeven en één voor de ontlasting, er moest verbetering komen dus we moesten de volgende ochtend meteen om 9uur weerkomen bij de dierenarts, hij wou je nog zien!!
Maar de hele nacht heb je bij mams op bed geslapen en de hele nacht in de weer geweest naar beneden, naar buiten, naar boven na beneden na buiten………. Maar het heeft niet geholpen.
Wij naar de dierenarts dinsdagmorgen, nee geen verbetering het ging alleen maar slechter.
We konden 2 dingen doen: of je meteen laten inslapen of toch 100% zeker weten wat er in je darm zat en als het goed of kwaadaardig was een beslissing nemen!!
Natuurlijk hebben wij er voor gekozen om er achter te komen wat er in de darm zat!!
De operatie zou rond half 12 zijn. Wij hebben je niet alleen kunnen laten in DAT hok waar je moest wachten totdat ‘je aan de beurt was’. We kregen weer een beetje hoop!! Misschien was het wel iets wat zo verwijderd kan worden toch? Maar misschien ook wel niet…
Dus mama en ik hebben 2,5 uur bij je in het hokje gezeten. De medewerkers van de dierenpraktijk waren vriendelijk maar vonden het denk ik ook een beetje raar! maar ons kon het lekker niks schelen, we wilden bij jouw zijn, al moest het de hel dag! We moesten er niet aan denken dat jij nog 2.5 uur alleen in een hok zit te wachten, geopereerd wordt, en misschien wel in moet slapen.
We hebben gewacht tot ze je kwam ophalen voor de narcose, en door het raam gekeken, je keek nog 2 keer achterom…………. Oh lieve Daisy toch……..
Als de dierenarts zou zien wat er in de darm zat zouden we worden gebeld, wat duurt wachten dan lang zeg ook al duurde het maar een half uurtje! Het duurde zo kort omdat ze meteen al zagen wat er was.
Ik zag mijn moeders gezicht al wegtrekken, slecht nieuws, bijna alles was aangetast en er kon sowieso niks meer aan worden gedaan omdat alles uitgezaaid was… maar we wisten dat je de kanker nog had, omdat de dierenarts dat al gezegd had maar toen we de allereerste operatie de grote knobbel hadden laten verwijderen, had hij ook al gezegd dat er meer aangetast was maar toen konden ze daar niks mee doen, omdat je al een hele grote ingreep gehad hebt toen.
Dus toen kwam de beslissing: tijdens de narcose de spuit.
Voor jouw is het beter…. Maar nog steeds kan ik het mij niet voorstellen!!!
Smiddags hebben we je opgehaald en heb je nog even bij ons in de kamer gelegen met bloemen en kaarsen en daarna moesten we je wegbrengen naar het crematorium in Drachten zodat je toch nog wel ‘bij ons bent’. We halen je morgen op, en dan krijg jij een mooie plek bij ons thuis.
Ik zal je zo erg missen, je bent alles voor mij Daisy, ik heb nog nooit zo’n lieve hond gehad als jij, ook al zagen we elkaar niet dagelijks (behalve als je dan weer bij ons kwam logeren en dat was gelukkig heeeeeeeeeeel vaak)!!
Dan was het weer: ‘ahhh pap, mag ik daisy een paar dagen mee, vinden we zo gezellig’ ‘nou toe maar dan’ zei papa dan altijd en een paar dagen werden meestal een paar weken, en helaas de laatste maand dat je bij ons was, was het ook de laatste keer!
Ik zal jouw nooit maar dan ook nooit vergeten, wat wij met 3en hadden, jij mama en ik….
Jij bent heel speciaal voor ons, we zullen jouw nooit vergeten, niemand kan ooit jouw plaats innemen. Ik wil er nu nog lang geen andere hond bij, over een paar jaar misschien wel omdat ik niet zonder dieren om mij heen kan, maar nooit zal iemand jouw plaats innemen! Nooit!!
Je bent 13 jaar geworden, wel al een hele leeftijd, maarja als je gek bent met iemand, kan je ze toch niet missen hoe oud je ook mag zijn.....
Voor altijd in ons Hart
Stuur door
Dit is niet OK